चिन्तातुर जन्तु


"निजलें जग; कां आतां इतक्या तारा खिळल्या गगनाला ।

काय म्हणावें त्या देवाला ?---" "वर जाउनि म्हण जा त्याला." ॥१॥

"तेज रवीचें फुकट सांडतें उजाड माळावर उघडया ।

उधळणूक ती बघवत नाहीं---" "डोळे फोडुनि घेच गडया." ॥२॥

"हिरवी पानें उगाच केलीं झाडांवर इतकीं कां ही ।

मातिंत त्यांचें काय होतसें ?---" "मातिस मिळुनी जा पाहीं !" ॥३॥

"पुराबरोबर फुकटावारी पाणी हें वाहुनि जात ।

काय करावें जीव तळमळे---" "उडी टाक त्या पूरांत." ॥४॥

"ही जीवांची इतकी गरदी जगांत आहे का रास्त ।

भरती मूर्खांचीच होत ना ?" "एक तूंच होसी जास्त." ॥५॥

देवा, तो विश्वसंसार राहूं द्या राहिला तरी ।

या चिन्तातुर जन्तूंना एकदां मुक्ति द्या परी ॥६॥


राम गणेश गडकरी